Podstawy prawne
Dyrektywa 2002/91/EC Parlamentu Europejskiego i Rady Europy z 16.12.2002r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków, której celem jest poprawa jakości środowiska, poprzez zmniejszenie zapotrzebowania energetycznego narzuciła obowiązek sporządzania świadectw charakterystyki energetycznej. Dla budynku (lokalu mieszkalnego) oddawanego do użytku dokonuje się oceny wielkości energii w kWh/m2/rok niezbędnej do zaspokojenia różnych potrzeb związanych z jego użytkowaniem. Istotne jest także wskazanie możliwych do realizacji robót budowlanych, mogących poprawić pod względem opłacalności ich charakterystykę energetyczną.
Nowe regulacje prawne obowiązują w Polsce od 1 stycznia 2009 roku. Świadectwa charakterystyki energetycznej sporządzane są w przypadku umów, na podstawie których następuje przeniesienie własności (budynku, lokalu mieszkalnego, części budynku stanowiącej samodzielną całość techniczno-użytkową), zbycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu lub powstanie stosunku najmu budynku, lokalu mieszkalnego lub części budynku stanowiącej samodzielną całość techniczno-użytkową. Świadectwo takie ważne jest 10 lat lub dopóki w wyniku przebudowy lub remontu nie ulegnie zmianie charakterystyka energetyczna obiektu.
Za brak certyfikatu energetycznego na rynku wtórnym nie są obecnie ustalone sankcje prawne np. w postaci nieważności transakcji. Na rynku pierwotnym od tego dokumentu uzależnione jest pozwolenie na użytkowanie obiektu. Należy tu jednak zaznaczyć, że unijna dyrektywa przewiduje wprowadzenie przepisów, na mocy których każdy obiekt wybudowany po 2020 roku powinien spełniać warunki budynku niskoenergetycznego. Oznacza to obniżenie zapotrzebowania na energię budynku o około połowę.